Selecteer een pagina

 

Wanneer ben ik als leerkracht nu echt ziek genoeg om thuis te blijven?

Dit is een vraag waar veel leerkrachten mee worstelen, want ik zie hem regelmatig voorbijkomen in de Onderwijs Facebookgroepen waar ik actief ben. Daarom besteed ik in deze blogaandacht aan deze vraag.

Laatst was het weer zo ver. Een leerkracht had flinke koorts en voelde zich behoorlijk ziek en toch vroeg ze in een Faceboekgroep aan haar collega-leerkrachten of het geoorloofd was om zich ziek te melden, omdat ze de volgende dag een jarige leerling had en die avond oudergesprekken had staan.

De reacties van de collega-leerkrachten varieerden van ziek is ziek, tot hup een paar paracetamollen in je lijf en gaan met die banaan.

Gelukkig maakte deze leerkracht de verstandige keuze om thuis te blijven, maar helaas zie ik in de praktijk andere dingen gebeuren.

Leerkrachten die al snotterend en kuchend voor de klas staan. Die zich met flink wat paracetamol in hun lijf staande weten te houden tot de eerstvolgende vakantie, om dan als een kaartenhuis in elkaar te zakken.

Die de signalen van hun eigen lijf koste wat het kost negeren en maar door blijven gaan.

Je zult niet deze eerste leerkracht zijn die een ernstige longontsteking oploopt door het negeren van zijn/haar zieke lijf.

Daarnaast is de kans groot dat je met jouw gekuch en gesnotter ook nog eens je collega’s en leerlingen aansteekt.

Maar nu weer even terug naar de vraag…

Zou je jezelf deze vraag ook stellen als je een kantoorbaan zou hebben?

Het is eerste wat in mijn opkomt als ik een dergelijke vraag zie staan, is: Zou je deze vraag ook in een Facebookgroep aan je collega’s in den lande stellen als je een kantoorbaan hebt? Of als je achter de kassa zit?

Waarschijnlijk niet.

Dus wat maakt dan precies het verschil?

Stel jezelf eens deze vraag en laat het antwoord in je naar boven komen.

Niet kunnen loslaten

Wat ik als coach en trainer voor leerkrachten in de praktijk veel zie gebeuren, is dat veel leerkrachten het moeilijkvindenom hun werk en de controle los te laten als ze ziek zijn, want hoe komt het dan met:

– mijn (zorg)leerlingen als ik er niet ben?
– het vieren van de verjaardag van een jarige leerling?
– het project dat ik net ben gestart?
– de toetsen die nog afgenomen moeten worden?
– de oudergesprekken die vanavond gepland staan?
– die belangrijke vergadering waarbij iedereen aanwezig moet zijn?

Zoveel belangrijke dingen, dan kan ik me toch niet ziek melden?

Ja, dat kan je wel, want:

– jouw leerlingen kunnen best een dagje zonder jou en voor die enkele leerling die dat echt heel lastig vindt, kan een passende oplossing worden gezocht door bijvoorbeeld de dag door te brengen bij een voor hem/haar bekende collega-leerkracht.

– de invaller of,als de leerlingen verdeeld worden, jouw collega-leerkracht kan ook prima een feestje bouwen en de verjaardag van de jarige vieren. Misschien niet helemaal op jouw manier, maar het gebeurt zeker weten wel.

– misschien lukt het de invaller niet om verder te gaan met jouw project, omdat het grotendeels in jouw hoofd zit en niet op papier staat, maar dat is toch oké? Het blijft wel liggen tot je terug bent en de meeste invallers zijn inventief genoeg om een vervangend aanbod te creëren voor de dagen dat ze in jouw klas zijn.

– de toetsen kunnen prima een paar dagen blijven liggen. En vergeet dan niet om ook wat extra tijd te vragen voor het verwerken van alle gegevens, zodat je niet direct als je je weer een beetje beter voelt een enorme spurt hoeft te maken om alles binnen de gestelde tijd klaar te krijgen.

– de oudergesprekken kunnen verplaatst worden naar een later tijdstip. Ik kan me niet voorstellen dat er ouders zullen zijn die daar geen begrip voor kunnen opbrengen.

– die belangrijke vergadering kan ook zonder jouw aanwezigheid doorgaan. En als je er erg veel moeite mee hebt dat er beslissingen worden genomen zonder dat jouw mening gehoord is, kun je besluiten om een aantal punten op papier te zetten en deze te mailen naar de voorzitter van de vergadering met het verzoek ze mee te nemen in de vergadering.

Zie je nu dat er voor elk probleem ook direct weer een oplossing voor handen is?

Nog een laagje dieper

Het niet kunnen loslaten van het werk en de controle heeft altijd een reden en deze reden bevindt zich op een diepere laag.

Bij heel veel leerkrachten roept ziek melden een bepaald gevoel op. Misschien hoor je de stem van je ouders in je hoofd: ‘Hup, niet klagen maar dragen en doorgaan.’

 

Voor deze leerkrachten voelt ziek melden als falen, als niet goed genoeg zijn.

En om die pijn te vermijden en ten diepste loyaal te blijven aan hun ouders, blijven ze maar doorgaan, totdat ze echt doodziek zijn.

 

Als je dit nu zo leest, hoe zit dit dan bij jou?

Welk beeld en welke gedachte heb jij meegekregen vanuit je opvoeding over ziek zijn?

En in hoeverre drijft dat jou nu nog in jouw keuzes ten aanzien van bijvoorbeeld ziek melden?

Waar ben je ten diepste naar op zoek als je je vraag: ‘Is het oké is om je ziek te melden als je 38 graden koorts hebt’, stelt aan een groep collega-leerkrachten?

Toestemming?

Van wie dan?

Het is oké om je ziek te melden als je echt ziek bent

Zo nu en dan ziek zijn hoort nu eenmaal bij het leven. En je in zo’n geval ziek melden ook.

Als je je ziek meldt, ben je niet zwak en heb je zeker niet gefaald. Je bent juist krachtig, omdat je jezelf voorop durft te stellen.

Je neemt de tijd omeerst goed voor jezelf te zorgen, alvorens je weer voor anderen gaat zorgen.

En zo hoort het ook.

Reken af met dat stemmetje in je hoofd en geef je eraan over.

Je zult zien dat je dan ook het snelste weer opknapt.

En ga dan niet zoals ik een andere, zieke leerkracht zag doen, met je zieke lijf in het weekend naar school om alles voor de maandag klaar te leggen.

Ziek is ziek.

Alles draait ook zonder jou wel door. Je bent niet onmisbaar.

Herkennen je deze strijd in je hoofd voordat je je ziek meldt? Of lukt het jou vrij gemakkelijk om je ziek te melden?

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn