Selecteer een pagina

“Toe nou maar, boek nou maar”, zegt mijn man tegen me terwijl hij me bemoedigend aankijkt. Ik zucht eens diep en keer even diep naar binnen. Wil ik dit nu echt? Op vakantie in mijn eentje? Ineens vind ik mijn antwoord. Na een week vol twijfels kijk ik nu mijn man aan en zeg volmondig: “ja, boek maar.”

Het is zondagmiddag 13.00 als mijn man voor mij de boeking eindelijk mag bevestigen. De volgende morgen vlieg ik om 7.30 voor 6 dagen naar Turkije. In mijn eentje.

Iets wat al jaren op mijn bucketlist stond, maar waar ik tot nu toe nog niet het lef voor had gehad. En nu…alle seinen stonden op groen. Ik was nu even niet gebonden aan de schoolvakanties, waardoor ik een goedkope lastminute kon boeken. Ik had een week even helemaal geen afspraken, opleiding of werk. Dus…

De hele week heb ik erover getwijfeld. Ga ik nu wel of ga ik nu niet? Maar toen ik even naar binnenkeerde, vond ik mijn antwoord al heel snel. Ik wilde gaan en voelde ook dat ik tijdens deze vakantie iets voor mezelf uit te werken had.

 

Zogezegd, zo gedaan.

 

Op maandag morgen om 4.45 werd ik door mijn man afgezet op Schiphol. Alles verliep daar heel voorspoedig en binnen 30 minuten was ik ingecheckt, door de douane en zat ik klaar bij de gate.

Na een uurtje wachten was het tijd om in te stappen. Bij het inchecken had ik mogen kiezen waar ik wilde zitten. “Het maakt me niet uit”, had ik gezegd. “Ik ben maar alleen.” De grondstewardess had dat wel heel letterlijk genomen en in het vliegtuig had ik dus een hele rij stoelen voor me alleen. Heerlijk!

 

Na een ruime 3 uren vliegen landde ik op de luchthaven van Bodrum. Ook daar ging alles voorspoedig en al vrij snel kon ik plaatsnemen in de bus die me in 2,5 uur naar Marmaris zou brengen.

Halverwege maakten we een stop en konden we wat eten en drinken kopen. Ik zag daar iemand zitten die, voor het oog, ook alleen was. Al snel raakten we samen aan de praat en inderdaad, ze was ook alleen op vakantie. We wensten elkaar een fijne vakantie toe en vervolgden ieder onze weg naar Marmaris.

Tijdens de tweede helft van de transfer kreeg ik plots in een inzicht. Ineens wist wat ik wat ik tijdens deze vakantie voor mezelf uit te werken had. Ik moest gaan ontdekken of alleen zijn hetzelfde was als eenzaam zijn, iets dat ik me de afgelopen jaren vaak had gevoeld, ondanks dat ik eigenlijk nooit alleen was.

 

En toen was daar eindelijk Marmaris. Ik had voor een all-inclusive adult hotel gekozen, omdat ik als moeder, maar ook als leerkracht/directeur bijna dagelijks omgeven ben door kinderen. Nu even niet. De ligging van het hotel was fijn. Vlakbij het strand en de prachtige boulevard.

Bij het inchecken kreeg ik al snel de onvermijdelijke vraag: “Are you alone?” “Yes,” antwoordde ik. Even werd ik verbaasd aangekeken. Blijkbaar is het daar nog niet zo gebruikelijk dat je als vrouw alleen op reis gaat. Die vraag zou ik nog veel vaker krijgen deze vakantie.

 

De eerste avond besloot ik om na het eten te gaan wandelen langs de boulevard. Er stond een lekker zeebriesje en ik genoot van alle gezelligheid om me heen.

Na een minuut of twintig wandelen besloot ik dat het een mooi moment was om weer om te keren. En wie keek ik toen recht in haar gezicht? Diezelfde jonge meid ik die middag had getroffen tijdens de stop en waar ik zo leuk mee had zitten kletsen.

Ze wilde graag naar centrum, maar wist niet zo goed de weg. Ik besloot om met haar mee te wandelen en haar de weg te wijzen (dit was al mijn 4e keer in Marmaris). Het was toch nog wel een aardig stukje wandelen naar het centrum en op de terugweg ploften we neer op een terrasje. Even samen lekker een wijntje drinken.

 

Nadat we bij haar hotel waren gekomen wisselden we onze telefoonnummers uit om later die week nog wat samen te gaan doen en vervolgde ik de weg in mijn eentje verder naar mijn hotel.

Het werd onderweg steeds rustiger op de boulevard en na een aardig stuk lopen had ik het gevoel dat ik er nu toch al lang had moeten zijn. Ik zag een hotelbewaker staan en vroeg hem of hij wist waar mijn hotel was. Dat wist hij. Ik bleek al zeker een kilometer te ver te zijn gelopen en moest dat hele stuk weer teruglopen. En ik had al zo ver gelopen dat mijn voeten er inmiddels flink pijn van deden.

Gelukkig herkende ik het straatje op de terugweg weer en kwam ik veilig in mijn hotel aan. Twee stuk gelopen blaren op mijn voeten en ik had die dag volgens mijn stappenteller op mijn telefoon 18.000 stappen gezet. Oeps…

 

De rest van de vakantie was heerlijk. Ik ben naar de hamam geweest en heb een paardrijtocht gemaakt door de bergen en dwars door een rivier. ’s Middags ging ik lekker naar het strand. Boekje lezen, inspirerende podcasts luisteren. Ik ben een avondje wezen dansen en lekkere cocktails drinken. En wat misschien nog wel het leukste was: Ik heb mooie mensen ontmoet en hele fijne gesprekken gevoerd.

 

Ondanks dat mijn vakantie maar 6 dag was en ik effectief 4,5 dag op bestemming was, heb ik wel het gevoel gehad dat ik er echt tussenuit ben geweest. Hoe je dat doet kun je leren in dit filmpje dat ik daar heb opgenomen.

En… ik ontdekte voor mezelf dat alleen zijn echt niet hetzelfde is als eenzaam zijn, want ondanks dat ik sommige momenten echt alleen was, heb ik me geen moment eenzaam gevoeld. En dat ervaren was voor mij zo ontzettend verrijkend en waardevol. Dit gun ik iedereen.

 

Waarom gun ik jou als leerkracht ook zo’n vakantie in je eentje?

 

  • Het was heerlijk om eens weg te kunnen buiten de schoolvakanties om. Het is op de vakantiebestemming een stuk rustiger en de reizen zijn veel goedkoper.

 

  • Je kunt even al je identiteiten loslaten en gewoon alleen jezelf zijn. Je bent nu even niet die moeder/vader, dochter/zoon, leerkracht, mantelzorger, vrijwilliger, enz. Alleen jezelf en dat geeft een erg     rustig gevoel.

 

  • Als leerkracht voel je je erg verantwoordelijk voor alles en iedereen en doe je vreselijk je best om vooral heel erg goed voor een ander te zorgen. Als het met hen maar goed gaat en zij maar niets te kort komen.

 

  • Wanneer je in je eentje op vakantie bent hoef je alleen maar goed voor jezelf te zorgen. Dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel kun je echt even helemaal loslaten.

 

  • Je hoeft even geen rekening te houden met de ander. Je kunt helemaal zelf bepalen wat je gaat doen. Of je naar het strand gaat, of dat je liever bij het zwembad blijft. Het maakt allemaal niet uit.

 

  • Je kunt nu eindelijk ongestoord de boeken lezen die al tijden op een stapel voor je klaarlagen, maar waar je tot nu toe nog steeds geen tijd voor had.

 

  • Je maakt in je eentje makkelijker contact met anderen en je ontmoet ontzettend leuke mensen, waar je mooie gesprekken mee hebt.

 

  • Je hebt de keuze voor de rust van het alleen zijn of de gezelligheid van gezelschap.

 

  • De rust en stilte brengen je wat beter in contact met jezelf, waardoor je kunt voelen wat er nu echt bij jezelf speelt en wat je daarin te doen hebt.

 

En weet je: ook ik kon wel duizend reden bedenken om het niet te doen en dat was tevens ook de reden waarom ik het al die jaren nog niet had gedaan. Maar doe eens gek en gun het jezelf en ontdek wat het jezelf allemaal gaat brengen.

 

Fijne vakantie!

 

Verlang jij ook naar meer balans tussen werk en privé en wil je daar in het nieuwe schooljaar echt serieus mee aan de slag? Meld je dan aan voor de inspiratiedag: ‘In 7 stappen van werkdruk naar werkgeluk’ op 27 augustus in Baarn.

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn