Selecteer een pagina

 

Heb je als leerkracht ook wel eens afspraken, vergaderingen en/of nascholingen staan waarvan je denkt: “Wat moet ik hiermee?” Durf je dan aan je directeur te vragen of je het overleg mag overslaan?

Of blijft het alleen bij denken aan en ga je trouw naar het overleg toe, terwijl je vanbinnen de frustratie voelt oplopen, omdat je het zonde van je tijd vindt?

Van de week kwam ik voor een dergelijke situatie te staan en in deze blog deel ik hoe ik daar mee om ging.

 

Zoals je misschien wel weet sta ik op dit moment naast mijn bedrijf twee dagen in de week als invaller voor groep 4/5. En van de week stond er een plenair overleg met de cultuurcoach gepland.

Ik werk als invaller op deze school en de vervanging loopt over enkele weken af. Daar waar nodig schuif ik aan bij vergaderingen en nascholingsmomenten, maar bij deze had ik wel even zoiets van: “Hoe relevant is dit overleg nu nog voor mij? Ik besteed deze tijd liever aan mijn groep, mijn voorbereidingen.”

 

Ook bij mij was het eerst anders

Vroeger zou ik deze gedachte ook hebben gehad, maar in plaats van de vraag gewoon te stellen aan mijn directeur, was ik in gedachte alleen maar redenen aan het bedenken waarom ik de vraag niet zou moeten stellen:

– Straks denkt hij/zij dat ik dat ik de kantjes er vanaf loop.
– Wat zullen de collega’s er wel niet van denken als ik niet aanwezig ben bij dit overleg?
– Ik zal de vraag maar niet stellen, want ik weet het antwoord toch wel.

En dat deed ik vervolgens ook niet. Ik ging naar het overleg/de vergadering/ de nascholing, terwijl ik diep van binnen alleen maar zat te balen. Ik zat er, omdat ik er ‘moest’ zijn, maar het bracht me niets. Weer veel tijd kwijt, die ik liever had besteed aan mijn voorbereidingen en mijn klas.

 

Gelukkig is dat nu anders. Ik heb de vraag gewoon gesteld aan mijn directeur. Nee had ik, ja kon ik krijgen. En die kreeg ik ook. Ze kon het zich wel voorstellen. Het was heerlijk om die middag lekker aan de klas en de voorbereidingen te kunnen besteden.

 

Gedachten lezen

Wat ik tot een paar jaar geleden deed en wat ik veel leerkrachten die bij mij training volgen, zie doen, is gedachtenlezen. Van tevoren in je hoofd al bedenken wat de ander mogelijk zou kunnen zeggen of hoe een ander mogelijk zou kunnen reageren.

En uit angst voor die mogelijke reactie, niet in actie durven komen.

Niet durven zeggen of doen wat je graag zou willen.

Maar hoe vaak is het rampscenario dat jij je van tevoren had bedacht werkelijkheid geworden? En hoe erg is het als je op je vraag het antwoord ‘nee’ krijgt?

Vaak maken we het in onze gedachten veel groter, dan dat het daadwerkelijk is en laten we ons er door tegenhouden.

Ik wil je graag uitdagen om dat niet meer te doen en gewoon de vraag te stellen. De aarde vergaat echt niet en ergens een keer ‘nee’ tegen zeggen, betekent niet automatisch dat je de kantjes ervan af loopt.

Ik ben juist van mening dat het kracht en zelfbewustzijn uitstraalt. Je durft ergens voor te gaan staan en je mening uit te spreken.

 

Ja, maar jij bent een invaller

Nu denk je misschien: Jij bent invaller, jij hebt makkelijk praten en deels is dat natuurlijk ook zo en toch kan ik ook voorbeelden bedenken van situaties die voor vaste leerkrachten gelden.

Stel je bent leerkracht bij de kleuters en je team volgt nascholing voor begrijpend lezen. Je bent er de eerste bijeenkomst bij aanwezig geweest, maar op geen enkel moment zijn de kleuters in relatie tot begrijpend lezen aan de orde geweest.

Je hebt er flink van gebaald en nu staat er volgende week weer een middag begrijpend lezen gepland.

Ga je de vraag stellen? Of ga je weer gedachtenlezen, ben je bang voor de mogelijk uitkomst en ga je met tegenzin bij de nascholing zitten, denkend aan alles wat je in die tijd had kunnen doen?

Ook jij kunt vast wel van dit soort situaties bedenken die ook op leerkrachten in vaste dienst van toepassing kunnen zijn.

 

Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Herken je dit gedachtenlezen bij jezelf? Laat je jouw reactie achter onder dit bericht.

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn