Selecteer een pagina

Binnen mijn bedrijf BlowyourFlow train ik onder andere leerkrachten in het leren loslaten. Maar hoe is het eigenlijk gesteld met mijn eigen loslaten? Mijn reis naar Ghana was de ultieme test en in deze blog lees je waarom.

 

Op 2 januari 2017 was het zover. Ik vloog samen met mijn vader naar Accra, de hoofstad van Ghana, om daar mijn oom te gaan bezoeken.

 

Om Ghana te kunnen bezoeken heb je een visum nodig en de aanvraag daarvan liet, door de kerstdagen, wat langer op zich wachten dan normaal. Stiekem begon ik hem toch wel een beetje te knijpen.

‘Nee Anke, vertrouwen houden. Het komt helemaal goed. Je hebt gezegd dat je het visum uiterlijk op 30 december binnen moest hebben.’ En dat was hij ook. Me voor niets een beetje zorgen lopen maken. Wat zonde van de energie zeg!

 

Na een vlucht van 6,5 uur moesten we nog 1,5 uur rijden naar Atimpoko. We draaiden daar de weg af en reden in het pikkedonker voor mijn gevoel de bushbush in.

‘Ben je nu niet bang’, vroeg mijn oom? ‘Waarom zou ik’, was mijn antwoord. ‘Nou ja, sommige mensen hebben bepaalde beelden bij Afrika, beelden met grote kookpotten waar blanke mensen in worden gestopt.’

Ik moest erg lachen om zijn reactie. Op dat moment kwam ik er bij mezelf achter dat ik eigenlijk zonder enige verwachtingen aan mijn reis was begonnen. Het was net een wit, onbeschreven blad wat door de reis nog mocht worden getekend en ingekleurd.

 

De eerste nacht sliep ik prima en de volgende morgen mocht ik kennismaken met alle mensen die in het huis wonen, werken en logeren. Dat waren er best veel…zou ik ooit alle namen kunnen onthouden? Ach wat maakt het uit…het komt vanzelf wel.

 

Door het personeel werden we als gasten op handen gedragen. We mochten bijvoorbeeld niets zelf pakken aan eten en drinken, maar werden in alles bediend. En als ik wat nodig had, moest ik even in mijn handen klappen en dan stond er direct iemand voor me klaar.

Ik voelde me daar in het begin best wel een beetje ongemakkelijk bij, maar na een middag zonder drinkwater bij 40graden, omdat ik me er niet oke bij voelde om in mijn handen te klappen, had ik mijn lesje wel geleerd.

 

Mijn vader was in 2013 ook in Ghana geweest en ze hadden toen 3 dagen geen stromend water. Het blijft Afrika natuurlijk. Dat gebeurt daar regelmatig.

Ik was erop voorbereid dat het zou kunnen gebeuren. Ik had vochtige washandjes en droogshampoo bij me. En die had ik ook nodig….

Al vrij snel na onze aankomst kwam er geen druppel water meer uit onze kranen. Ach ik red me wel dacht ik. Ik heb mijn washandjes en droogshampoo en kan iedere dag zwemmen. Drie dagen overleef ik wel.

 

Maar waar ik op dat moment niet aan had gedacht, was dat je ook water nodig hebt om je wc te kunnen doorspoelen. Daar kwam ik zegmaar achter toen ik wilde doorspoelen.

Ahum…wat nu?

Het personeel was inmiddels druk bezig om alle badkamers van emmers met rivierwater te voorzien. Tja… de klep van de wc maar dichttrekken en later maar weer verder kijken. Op dat moment had ik nog stiekem de hoop dat het snel weer goed zou komen met het water.

De praktijk bleek helaas anders, maar dat volgt later.

Toen ik een paar uur later terug op mijn kamer kwam, was mijn stortbak gevuld met rivierwater en mijn wc weer schoon.

 

De meeste Ghanezen zijn erg gelovig en om ongeveer de 50 meter staat een kerk. Het leek me heel erg leuk om een keer een Ghanese kerkdienst mee te kunnen maken.

Dat was uiteraard geen probleem en het werd voor me geregeld. Ik zou meegaan met een groot deel van het personeel van mijn oom’s bedrijf, maar op de ochtend zelf bleek deze kerkdienst in een andere plaats (1 uur rijden) te zijn.

Maar geen probleem hoor. Er werd gelijk wat anders voor me geregeld. En zo ging ik met Madame Gifty, de trouwe schoonmaakster van mijn oom’s bedrijf, mee naar de kerk.

 

En dat was nog wel een uitdaging, want Madame Gifty sprak ongeveer 2 woorden Engels. Gelukkig had ze haar prachtige kleindochter van 8 mee, die redelijk Engels kon en met handen en voeten kwamen we een heel eind.

Na ongeveer 20 minuten lopen kwamen we bij de kerk aan. Ik werd er als obroni (buitenlander) enorm hartelijk ontvangen en kreeg een mooie plaats tussen de belangrijke dames van de kerk en kreeg ook een persoonlijke vertaler toegewezen.

 

Ik viel gelijk met mijn neus in de boter, want de kerkdienst van die dag ging over goed zorgen voor je lijf. Het ging over genoeg water drinken, fruit eten en juist toen ik aankwam was de discussie bezig of s.e.k.s. nu onder exercise viel of niet.

Hmmm…zo’n discussie had ik nog niet eerder mee gemaakt in een kerk. Bijzonder zullen we maar zeggen. De dienst verliep met veel gezang en gedans, waartoe ik ook uitgenodig werd. Ik heb heerlijk meegedaan en genoten van de bijzondere ervaring.

 

Ondertussen hadden we al 3 dagen geen stromend water meer en mijn haar voelde, ondanks mijn geknoei met droogshampoo, verre van fris. Gelukkig was er Gina, een van de vroegere personeelsleden van mijn oom, die nog steeds bij zijn huis woonde.
Gina leert voor kapster en ik heb haar gevraagd of ze me wilde helpen mijn haar te wassen met rivierwater. Natuurlijk wilde ze dat.

 

Met mijn hoofd achteroverhangend boven het bad sopte ze er lustig op los en als bonus heeft ze mijn haar nog helemaal droog geföhnd en voorzien van een aantal braids. Net kamperen, maar dan anders.

Hoe mijn reis naar Ghana mijn ultieme test in loslaten was

 

De laatste test of ik echt in staat was om los te laten, vond plaats op het vliegveld toen we weer teruggingen naar Nederland.

Omdat we wat laat waren met het boeken van onze tickets, was een rechtstreekse terugvucht van Accra €300,- p.p. duurder als dat we terug met twee tussenstops zouden vliegen. We zouden dan wel wat langer onderweg zijn, maar je bent en blijft Nederlander, dus we kozen voor deze optie.

Het hield wel in dat we vanaf Ghana met Air cote d’ivoire naar Ivoorkust zouden vliegen (in een klein propellervliegtuig) en vanaf Ivoorkust naar Parijs en vanaf Parijs naar Amsterdam.

 

We waren ruim op tijd op de luchthaven van Accra. Zo vroeg zelfs dat we nog niet konden inchecken. Toen we dat wel mochten, bleek er een probleem te zijn. We stonden niet op de lijst en mochten niet mee op de vlucht. Ergens had ik de hele dag al zo’n voorgevoel gehad.

Toen begon ik toch wel een beetje te stressen, want de volgende dag was mijn dochter jarig en de dag daarna moest ik ook weer voor de klas.

We werden de rij uitgezet en aan ons lot overgelaten. Hoe moest het nou?

 

Gelukkig had mijn oom gezegd: ‘Als je problemen krijgt, meld je dan bij de KLM office op de lucthaven en dat is wat we hebben gedaan.’

De dame achter de balie snapte er niets van. Zij kon ons gewoon vinden op de lijst. Met een uitdraai van de lijst togen wij, nu toch wel een beetje boos, terug naar de balie.

 

In plaats van een excuses ging de dame in kwestie eerst uitgebreid haar collega helpen, om vervolgens in een slakkengangetje naar de headoffice te lopen en na 20 minuten weer eens terug te komen.

Znder boe of bah te zeggen, deed ze haar werk. We mochten nu mee op de vlucht, dat was het belangrijkste, maar door al het gedoe begon de tijd nu toch echt wel te dringen.

We moesten ons haasten om nog op tijd bij de gate te kunnen komen. Gelukkig mochten we versneld door bij de paspoortcontrole en waren we op tijd bij de gate. We mochten meteen beginnen met boarden.

 

De rest van terugreis verliep helemaal prima, tot we op Schiphol aankwamen.

 

Bij de bagageband bleek dat onze koffers er niet waren.

Onze transfertijd in Parijs was erg kort geweest en daarom was onze bagage in Parijs achtergebleven.

Moet je ook een keer meemaken in je leven.

Natuurlijk is het erg vervelend, maar niet een megaramp. Komen we ook wel weer overheen. Een paar daagjes zonder mijn make-up, creme en andere spullen zou ik ook wel weer overleven.

 

We hebben direct onze bagage opgegeven als vermist en werden via een website en sms keurig op de hoogte gehouden van de status.

Al vrij snel zag ik dat onze bagage in Parijs was getraceerd en diezelfde dag al meeging op een vlucht naar Nederland.

 

Twee dagen later werd de koffer door de TNT weer thuisbezorgd.

Hoe mijn reis naar Ghana mijn ultieme test in loslaten was

 

Ik vind zelf dat ik wel geslaagd ben voor deze ultieme loslaat test.

Zou jij het aandurven? Een reis naar Ghana? Ik ben benieuwd! Laat een reactie achter onder deze blog.

 

Mijn reis naar Ghana heeft me enorm geinspireerd. Over twee weken volgt een tweede blog.

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn