Selecteer een pagina

Hoe lang is het geleden dat je bewust hebt genoten?

 

Hoe lang is het geleden dat je bewust hebt genoten van een prachtige zonsopgang, terwijl je onderweg was naar je werk? Of van de vogels die fluiten of, nu het herfst wordt, weer in een mooie v-formatie hun trektocht naar het zuiden aanvangen?

Het leven heeft ons gratis en voor niets zoveel mooie dingen te bieden, maar vaak missen we dit. We zijn er niet met onze aandacht bij, omdat we in ons hoofd nog druk zijn met allerlei andere zaken.
Bijvoorbeeld met de deadline waarop de groepsplannen weer moeten worden geëvalueerd. Of het moeizame gesprek dat je vanmiddag had met de moeder van Peter over zijn gedrag.

 

Gun jezelf die rust

Werken in het onderwijs is pittig en vraagt veel van ons en toch hebben we ook de keuze om ons zelf soms even wat rust te gunnen. Door bijvoorbeeld jezelf wat tijd te gunnen om nog even te genieten van die laatste paar zonnestralen.

Het leven houdt meer in dan alleen maar werken in het onderwijs. Ook vrije tijd en rust hebben we nodig. Tijd om met je gezin en/of familie door te brengen of om leuke dingen te doen. Om je weer voldoende te kunnen opladen, zodat je weer vol energie voor de klas kunt staan.

 

Geen balans tussen werk en privé

Bij bijna alle leerkrachten die ik op dit moment spreek is die balans weg. Hun leven bestaat nagenoeg alleen maar werken en als ze zich al los kunnen maken van hun werk, dan zijn ze moe, uitgeblust en hebben ze geen puf meer om nog iets te ondernemen met gezin en/of familie of om iets voor hunzelf te doen. En zo gaan ze maar door met ‘overleven’ tot dat ze volledig opgebrand zijn.

De afgelopen jaren heb ik op deze manier in het leven gestaan. Mijn leven bestond uit werken, werken, werken. En als ik mij eens fysiek los kon maken van mijn werk, dan nog was mijn hoofd nog steeds bij mijn werk. Bij alle dingen die ik niet moest vergeten. Bij dat vervelende gesprek wat ik over twee dagen moest voeren en waar ik vreselijk tegenop zag. Net zo lang tot dat mijn lijf zei dat het genoeg was. Uitgeput, opgebrand!

En doordat ik in mijn hoofd altijd bezig was met mijn werk, heb ik van heel veel dingen geen levendige herinneringen. Ik weet best dat ik er bij was, maar voel er als ik bijvoorbeeld foto’s terug zie helemaal niets bij. Het kwam doordat ik het niet met elke vezel van mijn lijf heb kunnen beleven. Het doet best zeer je te beseffen dat je weinig levendige herinneringen van de eerste jaren van je eigen dochter hebt.

 

Het kan ook anders

Na een lange weg terug weet ik nu dat het ook anders kan. Dat je bewust en met aandacht activiteiten kunt ondernemen en dat je kunt genieten van de kleine, mooie dingen die op je pad komen. En dat je ook gerust ook eens kunt zeggen: “Nu neem ik tijd voor mezelf en laat ik het werk even voor wat het is.”

Omdat ik weet wat jij nu meemaakt, heb ik besloten om mijn kennis en ervaringen in te zetten om juffen en meesters uit het basisonderwijs, die als gevolg van een hoge werkdruk aan het overleven zijn in hun baan, te begeleiden naar meer energie, minder stress en meer voldoening en werkplezier.

 

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn