Selecteer een pagina

Zijn geven en nemen bij jou in balans?

“Maar ik voel me zo verantwoordelijk voor mijn groep en leerlingen. Ik kan het gewoon niet loslaten”

En ondertussen ga je maar door met zorgen voor anderen en nog meer taken en verantwoordelijkheden op je nek nemen. Tot je uiteindelijk op een punt komt dat het niet meer gaat en je helemaal uitgeput en opgebrand bent geraakt. Je hebt tijden alleen maar gegeven, zonder ook maar te nemen en dat is je duur komen te staan.

Eigenlijk alle leerkrachten die ik spreek en train voelen zich zo enorm verantwoordelijk voor hun groep en leerlingen en kunnen het maar moeilijk loslaten. En ook ikzelf had hier heel erg last van. Maar waar komt dit gevoel, deze drive, toch vandaan? Wat maakt dat we ons zo verantwoordelijk voelen, wat drijft ons?

 

 

Dit heeft mij de afgelopen tijd enorm beziggehouden en dat is ook de reden dat ik daar vandaag een blog over schrijf…

 

Weet je nog het moment dat je hoorde dat je was aangenomen voor je huidige baan? Waarschijnlijk was je enorm blij. Misschien werd je direct aangenomen, misschien ben je als invaller in deze baan terecht gekomen of misschien heb je eerst enkele keren moeten solliciteren voordat je deze baan kreeg. Maar nu was het zover, je mocht aan de slag als leerkracht.

Voordat je daadwerkelijk begon met werken, heb je eerst afspraken gemaakt met je werkgever in het kader van geven en nemen. Je hebt afgesproken hoeveel uren je ging werken (wtf), je hebt afspraken gemaakt over je salaris en over je taken en verantwoordelijkheden. En wanneer deze afspraken voor beide partijen goed voelen, wordt het contract gesloten.

Op het moment dat jij het contract sluit en je verbindt met de organisatie waar je voor gaat werken, verwacht je daar ook wat voor terug. Jij levert jouw kennis en expertise voor het aantal uren dat in je contract staat vermeld en de werkgever geeft je daarvoor salaris. Zo ontstaat er een evenwicht in geven en nemen en dat is ook belangrijk voor jouw functioneren als leerkracht.

Maar evenwicht is niet hetzelfde als een weegschaal die perfect in balans is. Je geeft eerst een aantal weken en aan het einde van de maand krijg je jouw salaris. Dus eerst buigt jouw weegschaal wat verder door aan de kant van geven, maar aan het einde van de maand kun jij weer nemen. Zo lang er een basis van wederzijds vertrouwen is, is dit ook geen probleem.

 

Tot zover is dit geen moeilijke wetenschap…

 

Maar wat ik zie, is dat er bij veel leerkrachten een disbalans is ontstaan tussen geven en nemen. Ze geven structureel meer dan dat ze nemen. En als ze, geoorloofd, eens wat meer nemen, dan voelen ze zich daar enorm schuldig over. “Wat zal een ander nu wel niet van me denken?”

Deze disbalans, zeker als hij al lang bestaat, kan uiteindelijk leiden tot een burn-out. Het is daarom van belang dat deze disbalans wordt hersteld.

Maar het herstellen is nog niet zo eenvoudig. Je zult waarschijnlijk al een heleboel dingen zelf hebben geprobeerd die misschien wel even hielpen, maar toch kwam dat vervelende gevoel weer terug.

Dit komt doordat het ontstaan van deze gevoelens heel diep zit en ze vaak al zijn ontstaan in je jeugd. Wat ik veel zie bij de leerkrachten die ik train, is dat zij in het gezin waar zij zijn opgegroeid niet de erkenning hebben gekregen die zij nodig hadden, gewoon door te zijn. Misschien kreeg jij deze erkenning alleen als je daar wat extra’s voor deed. Begrijp me goed, dit gebeurt vaak helemaal niet bewust door ouders of verzorgers en ik wil daar ook absoluut niets verkeerds over zeggen.

Maar dit is wel hoe de gever in jou, die zich zo verantwoordelijk voelt voor zijn/haar groep en het maar niet kan loslaten, is geboren. Je geeft alles van jezelf weg in de hoop dat je nog de erkenning en waardering zult vinden, die je vroeger niet of te weinig kreeg. Steeds harder ga je werken, steeds meer geef je weg van jezelf, maar helaas zul je deze waardering en erkenning zelden ontvangen door nog harder te werken en nog meer te geven.

En dat is dat vervelende gevoel dat je van binnen voelt. Het gevoel dat je harde werken niet gezien en erkend wordt. En dat knaagt vreselijk aan je. Ik kan daar zelf helaas over mee praten.

 

 

Wat kan ik doen om deze balans te herstellen?

 

Allereerst is het belangrijk om je te beseffen dat er nu sprake is van een disbalans. En zul je bewust moeten werken aan het feit dat geven en nemen in balans moeten zijn.

Dus een drukke week gehad en elke dag laat thuis? De eerstvolgende rustige week ga je elke dag vroeg naar huis. En als je je dan schuldig voelt of je voelt de neiging om jezelf te vergelijken met die collega die wel weer tot 18.30 op school blijft, dan houd je je voor ogen dat geven en nemen in balans moeten zijn en dat het volkomen legitiem is om nu wat eerder naar huis te gaan.

Beter is nog om op te zoek te gaan naar het ontstaan van deze diepe gevoelens en ze bij de bron aan te pakken. Het systemisch werken kan je hier ontzettend goed bij helpen, weet ik uit eigen ervaring.

 

Omdat ik dit punt bij zoveel leerkrachten zie, heb ik besloten om mezelf verder te ontwikkelen op het vlak van systemisch werken en in het nieuwe schooljaar ga ik leerkrachten die hiermee aan de slag willen, helpen. Houd hiervoor mijn website en nieuwsbrief in de gaten.

Herken jij jezelf hierin? Ben jij ook zo’n gever? Geef je ook veel van jezelf weg en vind je het moeilijk om te nemen? Deel het in een reactie met ons.

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn