Selecteer een pagina

Ben ik de enige die zich na de vakantie zo voelt?

 

 

Nog een paar dagen en dan is de vakantie voor regio Midden alweer voorbij. Voor veel leerkrachten betekent zo’n laatste vakantieweek al weer rustig aan in het ritme komen en de nodige voorbereidingen treffen om het schooljaar weer goed te kunnen beginnen.

Op de meeste scholen is het ook gebruikelijk om aan het einde van de vakantie als team nog even gezellig bijenkaar te komen. Vrolijk worden onderling de vakantieverhalen uitgewisseld en de vers uitgedoste lokalen aan elkaar geshowt.

 

Maar wat als jij niet volledig van je vakantie hebt kunnen genieten? Dat je weer volledig kapot de vakantie bent in gegaan en de eerste weken echt nodig hebt gehad om te herstellen en pas net toe was aan het stukje genieten?

Dat je je de afgelopen weken echt suf hebt gepiekerd over of je dit nog langer zo wilt, maar dat je geen enkele ruimte ziet voor veranderingen, want hoe moet dat dan financieel? En ik heb alleen maar een Pabo diploma, welke werkgever zit er nu op mij te wachten?

 

 

Je blijft in kringetjes ronddraaien, terwijl ondertussen de vakantiedagen tussen je vingers doorglippen.

 

Met lood in je schoenen ben je deze week naar school gegaan om de hoognodige voorbereidingen te doen. Het plezier dat je tot een paar jaar geleden wel ervoer wanneer je je klas weer helemaal oppimpte voor een nieuw schooljaar is helemaal weg. Eigenlijk interesseert het je op dit moment helemaal niet meer.

En dan die verplichte teambijeenkomst aan het einde van de vakantie. Stilletjes hoor je al die vakantieverhalen aan en als het jouw beurt is, vertel je met een gemaakte glimlach hoe geweldig jouw vakantie is geweest en hoe je hebt genoten. Want je wilt de anderen ook niet lastigvallen met jouw ellende.

Na het verplichte samenzijn weet je niet hoe snel je weer naar huis moet gaan. Onderweg rolt er een traan over je gezicht. “Ben ik nu de enige die niet staat te trappelen om weer te beginnen en zich zo ellendig voelt?”

Zondagavond, de avond voordat je weer begint met werken, voel je je naar. Je moet weer, maar ergens van binnen weet je wel dat je dit niet meer wilt. Je bent onrustig, prikkelbaar en van slaap komt ook maar bar weinig deze nacht. Je woelt onrustig in je bed en schrikt regelmatig met een schok wakker.

Vermoeid met een zwaar hoofd en lijf sta je de volgende morgen op. Even twijfel je…”Zal ik me maar ziek melden?” “Nee, dat kan ik niet maken op deze eerste schooldag, want hoe komt dat dan met mijn leerlingen?” Je spreekt jezelf moed in “Kom op, ook dit schooljaar overleef je wel weer.”

 

 

Of…

 

Kijk je jezelf, net als de andere leerkrachten die deze week contact met me zochten, recht aan in de spiegel en geef je aan jezelf eerlijk toe dat het zo niet langer meer gaat?

Raap je al je moed bijeen om het bespreekbaar te maken met je werkgever?

Durf je je kwetsbare kant te laten zien en sta je open voor hulp?

 

Als je fulltime werkt, breng je waarschijnlijk rond de 200 lesdagen in het jaar op je werk door. Dit is een groot deel van het jaar en als je in die tijd dan niet doet wat je gelukkig maakt en je vervult van passie en opwinding, verspil je in je leven een heleboel kostbare dagen.

 

De keuze is aan jou: Bijt je nog een jaar je tanden op elkaar tot je uiteindelijk opgebrand omvalt of geef je nu eindelijk toe aan je gevoel en onderneem je actie?

 

Is deze blog ook jouw verhaal? Weet dat je niet alleen bent. Afgelopen week namen verschillende leerkrachten hierover contact met me op met de vraag ze te begeleiden.
Kies jij er nu ook voor om het aan te pakken en het bespreekbaar te maken met je werkgever en sta je open voor gerichte hulp?
Dan ga ik graag met je in gesprek om te kijken wat ik voor je kan betekenen. Meld je nu aan voor een gratis en vrijblijvende werkdrukscan.

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn