Selecteer een pagina

Pak jij de regie over jouw werk- en levensgeluk? Of…

 

 

Twee weken geleden schreef ik de blog: ‘Het verhaal van de nieuwe sjaal’. Een blog geschreven recht vanuit mijn hart, waarin ik mijn gevoel en kwetsbaarheid liet zien. Voor mij, als perfectionist, best wel een stap. En wat er toen gebeurde vond ik heel bijzonder. Ik kreeg ontzettend veel reacties op mijn blog op Facebook en via de e-mail.

Mensen herkenden zich in mijn verhaal en konden zichzelf er mee identificeren. Dat gaf me een heel fijn gevoel en sterkte me ook in het feit dat ik niet perfecte, maar zakelijke blogs hoef te schrijven, maar dat ik vooral uit mijn hart en gevoel wil schrijven en mensen wil inspireren met mijn verhalen.

 

Mijn sjaal is inmiddels klaar en ik ben er heel blij mee. Diverse mensen hebben mij gevraagd om een foto van het eindresultaat te laten zien, dus bij deze een foto van mij met mijn nieuwe sjaal.

7173e0e7140bf98e33296d30de580cfa

En inmiddels staat er alweer een volgend project op de breipennen, dat ik tot nu toe nog maar eenmaal heb uitgehaald.

Wanneer je schrijft vanuit je hart en gevoel, raak je mensen met je verhaal en soms komen dingen dan ook wel eens te dichtbij. Dat gebeurde ook bij deze blog. Nadat ik de blog per e-mail had verstuurd naar mijn nieuwsbrief-lezers, schreven zich nog nooit zoveel mensen uit. Dat zou voor mij een reden kunnen zijn om weer oppervlakkige, zakelijke blogs te gaan schrijven, maar dat is niet wat ik wil, dus laat ik me daar ook niet door leiden.

 

 

Er moet me wat van het hart…

 

In deze blog moet me wat van mijn hart. Ik loop er al een poosje over te dubben of ik het nu wel of niet zou opschrijven, maar toch voel ik heel sterk van binnen dat ik het wel wil. En ik weet zeker dat hetgeen wat ik ga schrijven voor sommige mensen te confronterend kan zijn en dat ze het liever uit de weg gaan. Misschien kost het me deze week nog wel meer nieuwsbrief-lezers dan twee weken geleden.

Dat zou kunnen….of niet…..

Maar als ik me daar alleen door zou laten leiden, dan laat ik mijn angst regeren en bepalen wat ik wel of niet ga doen en geef ik de regie over mijn leven uit handen. En laat dat nu net hetgeen zijn waar ik het in deze blog over wil hebben.

 

 

De werkdruk in het onderwijs

 

Er is momenteel veel te doen over de werkdruk in het onderwijs. Zo besteedden kort geleden Zembla en De Monitor  aandacht aan de problematiek in het onderwijs. Ook werden er door SP-lid Siderius naar aanleiding van deze uitzendingen kamervragen gesteld over de hoge werkdruk in het basisonderwijs.

En niet al te lang na deze uitzendingen vlogen de berichten over Facebook… de ware problematiek zou niet belicht zijn. Het is waardeloos wat Sander Dekker zegt, laten we hem bestoken met mails e.d. over onze administratie. En ergens raakt het me, want er wordt door leerkrachten veel geklaagd over de rol van de politiek, de vakbonden, de besturen en directeuren.

Dat zij al jaren niets doen voor de leerkrachten, maar ondertussen wachten deze leerkrachten wel lijdzaam af totdat de politiek, de vakbonden, de besturen en directeuren voor hen in actie komen. Eigenlijk kun je wel zeggen dat deze leerkrachten hun werkgeluk en -plezier volledig in handen leggen van anderen.

Maar wees nu eens eerlijk…Hebben de door de politiek bedachte oplossingen de afgelopen jaren nu daadwerkelijk bijgedragen aan het verlagen van de door jou ervaren werkdruk?

Draagt de aanpassing in de CAO, waardoor we nu te maken hebben met een 40-urige werkweek, daadwerkelijk bij aan de verlaging van jouw werkdruk? Kun jij je toetsen en rapporten nu laten liggen tot de voorjaarsvakantie, zodat je deze op je verplichte terugkom-dagen in de vakantie kunt nakijken en invullen?

De praktijk leert ons iets anders.

 

 

Wat is er dan aan de hand in onderwijsland?

 

Ik ben er van overtuigd dat er iets goed mis is in onderwijsland. Maar dat is niet de werkdruk, maar de taak- en regeldruk. Taak- en regeldruk zijn objectief meetbaar en het is aangetoond dat er de afgelopen jaren steeds meer taken moeten in dezelfde tijd. En dat begint vreselijk te knijpen en daar zou absoluut iets aan moeten gebeuren. Dat is iets waar ik me ook hard voor maak.

Werkdruk daarentegen is subjectief en niet meetbaar. Werkdruk gaat over hoe je dingen ervaart en er mee omgaat.

Ik zie en spreek leerkrachten met een enorm groot hart, die ontzettend veel voor hun leerlingen over hebben, maar daardoor zichzelf vergeten en hun eigen grenzen voortdurend overschrijden. Leerkrachten die voortdurend het uiterste van zichzelf vragen en nooit tevreden kunnen zijn met hetgeen dat ze hebben gedaan, het werk dat ze hebben afgeleverd. Altijd met het gevoel lopen dat het nog beter kan.

Leerkrachten die zichzelf voor alles verantwoordelijk houden, voor een leerling die zich misdraagt, voor die boze ouder, etc. en zichzelf daarna een enorm schuldgevoel aanpraten. Het vervelende gesprek nog duizend keer in hun hoofd herhalen, totdat ze er ’s nachts regelmatig zwetend van wakker schrikken.

Leerkrachten die vastlopen in alles wat moet, niet de juiste prioriteiten kunnen stellen en keuzes vanuit hun hart durven maken.

Leerkrachten die alles perfect willen doen en daardoor enorm veel tijd kwijt zijn aan alles wat moet en te weinig tijd over houden voor de dingen zij graag willen en belangrijk vinden.

 

Maar wees nu eens eerlijk….is dit nog iets wat bij de politiek, de vakbonden, de besturen en de directeuren ligt?

Of is dit iets van jou, in jou?

 

Ik stond ooit ook waar jij nu staat

 

Ooit was ik ook die leerkracht en die directeur, die nooit voor zichzelf zorgde, die voortdurend haar eigen grenzen liet overschrijden. Alsmaar het uiterste van zichzelf vroeg en nooit tevreden kon zijn met wat ze had gedaan. Ik had altijd het gevoel dat het nog beter kon. En wanneer ik iets fout had gedaan, kon ik door de grond zakken van schaamte en in de uren daarna schalde er een stem door mijn hoofd dat ik een sukkel was, een stommerik die had gefaald.

Ik hield mezelf voor alles verantwoordelijk, ook al waren het dingen waar ik niet of nauwelijks invloed op had. Vervelende gesprekken en nare situaties draaiden ’s nachts als een bioscoopfilm in mijn hoofd, waardoor ik geregeld badend in het zweet wakker schrok.

Ik werkte bijna dag en nacht, controleerde op mijn vrije dagen minstens 3x mijn werkmail. Ik vond alles belangrijk en stak in alle taken 200% van mijn tijd en energie. Ik deed veel dingen die ik niet leuk vond, die mij alleen maar energie kostten en bestempelde alles wat ik moest doen als even belangrijk.

 

 

Het kan ook anders

 

Maar ik weet nu ook dat het anders kan, alleen moest ik blijkbaar eerst een harde les leren, voordat ik dat kon zien.
Pas toen ik thuis zat en verplicht afstand moest nemen van mijn werk, kon ik zien wat ik al die jaren had gedaan. Hoe ik mijzelf, mijn gezin en mijn gezondheid had verwaarloosd.

Ik had mezelf heel zielig kunnen vinden en als een hulpeloos slachtoffer kunnen wachten of anderen iets voor mij zouden veranderen. Een paar weken rust nemen, misschien een gesprekje met de arbo-arts en een psycholoog en dan gewoon weer verder gaan waar ik was gebleven, zonder dat er daadwerkelijk iets was veranderd en dan na niet al te lange te tijd weer ziek worden en onderuit gaan.

 

 

Ik pakte zelf de regie

 

Maar dat deed ik niet. Dit was iets van mij, in mij en dit betekende ook dat ik de enige was die hier iets aan zou kunnen veranderen. Dus ik nam zelf de regie. Maar tegelijkertijd wist ik ook dat ik dit niet alleen kon. Ik zocht en vond de hulp die ik in de verschillende fasen van mijn proces nodig had. Ik ben dwars door het slijk gegaan en dat was niet makkelijk. Vaak juist ontzettend confronterend.

Op sommige momenten zag ik het echt niet meer zitten en dacht ik f*ck it. Ik wilde het bijltje er bij neer gooien. Maar toch wist ik iedere keer weer de moed te verzamelen en weer door te gaan.

En nu ben ik mezelf hier ontzettend dankbaar voor. Het kan echt anders, maar dat zul je niet bereiken door passief te blijven klagen en te wachten tot de politiek, de vakbonden, de besturen of de directeuren dingen voor jou gaan veranderen, maar juist door zelf in actie te komen en de regie te pakken in jouw werk- en levensgeluk. Doe dit niet alleen, maar zoek hulp. Zoek iemand die je hierin kan begeleiden.

 

 

Wat kies jij?

 

Ik zal je eerlijk zeggen dat ik soms stiekem wel een klein beetje emotioneel word als mensen zich bij me aanmelden voor flow-gesprek of een training. Ik vind ze zo dapper. Dat ze onder ogen durven te zien dat het zo niet langer meer gaat en dat ze hulp nodig hebben om het anders te gaan doen. Dat ze de moed en het lef hebben om zelf de regie te pakken over hun werk en leven.

Ik vind het zo mooi dat ik deze mensen mag helpen om weer een beetje meer van zichzelf, het leven en hun prachtige baan te kunnen gaan genieten. Mijn eigen ervaring en kennis mag gebruiken om hen een stukje verder te helpen, hen zo nu en dan een spiegel mag voor houden (en oei wat is dat soms eng en confronterend) en ze door hun frustratie en f*ck it momentjes heen mag helpen, tot ze sterk genoeg zijn om zelf verder te kunnen.

 

Wat kies jij? Blijf je als hulpeloos slachtoffer wachten tot de politiek, de vakbonden, de besturen of de directeuren iets voor jou gaan doen? Of kom je in actie en pak je zelf de regie over jouw werk- en levensgeluk?

 

 

Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedIn